Love and me............

เมื่อวานอ่านไดของพี่ชัต แล้วเก็บคำพูดที่เค้ากับแฟนคุยกันมาคิด ประมาณว่า…………………………

คนที่เพียบพร้อมทุกอย่าง คงไม่ต้องการใครมาเติมเต็มในชีวิตหรอก

ประมาณนี้นะ จำไม่ค่อยได้ แต่ใจความสำคัญมันประมาณนี้ ก็เลยเอามาเปรียบเทียบกับตัวเอง ตัวผมเองไม่เคยประสบความสำเร็จในด้านความรักเลย จนมาเจอตาจุนตะ ถามว่าผมรักจุนตะมั้ย ผมรักเค้านะ แต่ไม่เหมือนแต่ก่อนที่เคยผ่านๆ มา ความรักครั้งนี้มันมีสติกว่าครั้งก่อนๆ ที่เป็นมา แล้วไม่ว่าเค้าจะคบกับผมต่อหรือไม่ ผมก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับเค้า เพราะเค้าเป็นเพื่อนและแฟนที่ดี นี่แหละคือสิ่งที่ต่างจากคนอื่นๆ การสื่อสารก็ไม่ค่อยจะเข้าใจกัน เค้าพูดภาษาอังกฤษได้น้อยมาก ไทยนิดหน่อย ผมไม่ได้ภาษาญี่ปุ่นเลย แต่เค้ากลับเข้าใจผมมากกว่าคนอื่นๆ

บางครั้งผมก็ย้อนมองกลับมาดูตัวเอง อาจจะเป็นที่เราหรือเปล่าที่ไม่อยากมีใครเอง หรือแค่เหงาเป็นครั้งคราว ก็เปล่านะ อยากมีแฟนเหมือนชาวบ้านเค้านั่นแหละ…………..  แต่ถ้ามีแล้วต้องทุกข์มากว่าสุข ขอเลือกที่จะไม่มีดีกว่า เพราะอยู่คนเดียวแบบนี้ก็สุขกายสบายใจดีอยู่แล้ว เนี่ยะแหละที่ผมคิด ทำไมผมต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยมากไปกว่าเดิม ทำไมต้องคอยรองรับอารมณ์คนอื่น ทำไม ทำไม ทำไม  หรือผมรักตัวเองมากเกินกว่าที่จะยอมรับคนอื่นเข้ามาในชีวิต (ไม่แน่ใจ) แล้วตัวผมเองก็ระวังในเรื่องความรักมาก ไม่ถลำตัวเข้าไปในวงโคจรเดิมๆ อีก ตัวผมเองก็ไม่ได้เพียบพร้อมนะ อาจจะน่ารักนิดหน่อย ( อ๊วก กัดตัวเองแล้วไม่ต้อง ) มีเสนียดนิดนุง  อย่างอื่นก็เฉยๆ นิสัยก็มีดี มีเสียเหมือนคนทั่วไป 

แต่สิ่งที่ผมให้คำตอบกับตัวเองนั้น คือ บางครั้งคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อมีคู่ ตัวผมเองผมคิดเสมอว่า ผมเกิดมาเพื่อทำให้ครอบครัวผมมีความสุข แค่นั้น ง่ายๆ